Истиқлолияти ватан

-


Бо пароканда шудани сохтори муқтадири собиқ ва заиф гаштани сутунҲои Ҳокимият дар ҶумҲурии Тоҷикистон муддате вазъи носолим ва низои дохилӣ ба миён омада,  ба хоҷагии халқ  хисороти зиёд ворид сохт 

    Ҳазорон нафар Ҳамватанони мо аз манзили иқоматӣ маҲрум гашта,  қисмате қурбони ин фоҷиаи миллӣ гардиданд. Новобаста ба ин,  халқи тоҷик ба субҲи умед эътимод дошта бо чунин андеша тасаллӣ меёфт:

  Аз ноумедиҲо басе умед аст, 

  Поёни шаби сиёҲ сафед аст.

Дар таърихи миллати тоҷик ин фоҷиаи гарон чун саҲифаи фаромўшнашуданӣ ва Ҳузнангез сабт шудааст,  то ояндагонро сабақи зиндагӣ бошад. БешубҲа Иҷлосияи 16 Шўрои Олии ҶумҲрии Тоҷикистон фазои нави сиёсӣ буда,  дар таърихи миллати тоҷик саҲифаи наверо боз намуд. МаҲз  Ҳамин Иҷлосияи тақдирсоз бақои миллатро таъмин нмуда,  дастгоҲи нави давлатиро,  ки омили пешрафту тараққиёти ҷомеа мебошад,  рўйи кор овард. 

   Президенти ҶумҲурии Тоҷикистон  Эмомалӣ РаҲмон  Ҳанўз соли 1993 нақш ва мавқеи Иҷлосияро ба сифати рўйдоди сарнавиштсози миллат муайян намуд,  зеро он дар кишвар  гардиши куллиеро ба вуҷуд овард.  Дар Иҷлосияи вафқ ба Раиси Шўрои Олии ҶумҲурии Тоҷикистон ваколати сардори давлат дода шуд. Ба ўҲдаи сардори давлат таъмини Ҳуқуқ ва озодии шаҲрвандон,  Конститутсия ва Қонуни ҶумҲурии Тоҷикистон  вогузор гардид.

    Хулоса,  давлати навтаъсисе,  ки ба миён омад,  фаъолияти худро аз Оштии миллӣ,  гирифтани силоҲ аз мардум,  авф,  баргардонидани гурезагон,  таъмини Ҳуқуқи инсон ибтидо бахшид. 

    Сиёсати хирадмандонаи сарвари давлат низоми ҷомеаро ба вуҷуд оарда,  мардумро ба ояндаи дурахшон бовар кунонид.  Воқеан,  донаи умед ба таровату  файзу борони Оштии миллӣ дар дили Ҳар як сокини кишвар сабзид. Оре: 

    Ба Ҳар коре,  ки Ҳиммат баста гардад, 

    Агар хоре бувад,  гулдаста гардад. 

Ҳар сол Истиқлолияти Давлатии ҶумҲурии Тоҷикистон дар фазои ором мутантан ҷашн гирифта мешавад. Ҳама пешрафту нумўи давлати феълии тоҷикон аз файзу баракати Иҷлосияи 16  - уми Шўрои Олии ҶумҲурии Тоҷикистон  сарчашма мегирад. Зеро  маҲз Ҳамин Иҷлосия чун субҲи босафо бар шоми миллат ғолиб омада,  ба хушбахтии мардум заминаи мусоид фароҲам овард. Ва бори дигар сокинони манотиқи гуногуни кишварро ба дурандешиву бунёдкорӣ Ҳидоят намуд.

 Хуллоса, Ҳар рўзе, ки сипарӣ мешавад, барои мо як навъ азхудкунии асосҲои давлату давлатдории муосир ва гузаштан ба ҷомеаи демокративу дунявиро талқин мекунад. Вазифаи Ҳар як фарди ҷомеа  аз он иборат аст,  ки баҲри оромии кулл ва Ҳифзи сарватҲои Тоҷикистони азиз саҲми худро гузорад. Зеро: 

Одамон аз дўстӣ ёбанд бахт, 

Душманӣ орад ба мардум рўзи сахт.


Популярные сообщения из этого блога

Иншо ё эссе дар бораи муаллим – устод, омузгор

-
 Подшоҳе писар ба мактаб дод, Лавҳи симинаш бар канор ниҳод. Бар сари лавҳи ӯ навишта ба зар: «Ҷабри устод беҳ зи меҳри падар!» Ҳар киро дар зиндагӣ устодест. Имрӯз чӣ муаллиму чӣ духтур, чӣ ронанда ва чӣ коргару бофанда ҳама устодону шогирдони худро доранд. Ҳамаро дар ҳаёт касе омӯзонидааст. Ягон кору амал, ягон пешравию афзалият, ягон бурду бохт безаҳмат, бемашаққату қадршиносии устоде ба авҷи аълое намерасад. Инсон даме, ки чашм ба олами ҳастӣ мекушояд, албатта бо як ҳусну истеъдоди Худовандӣ тавлид мешавад, аммо худ танҳо бе сарварӣ, бе роҳнишондиҳӣ ва бе устоде соҳиби мақому мартабае шуда наметавонанд. Тавре гуфтаанд: Ҳеҷ кас аз пеши худ чизе нашуд, Ҳеҷ оҳан ханҷари тезе нашуд. Ҳеҷ Мавлоно нашуд Мавлои Рум, То муриди Шамси Табрезӣ нашуд. Сомона бо шарофати таблиғот фаъол аст Вақте калимаи устодро ба забон меорем, бевосита пеши назарамон симои муаллим падидор мегардад. Аммо ин фикр тамоман чизи дигар аст. Устод касест, ки дар симои ӯ кас омӯзандаи ҳама гуна роҳу равиш, кору фаъ...
Муфассалтар >>

Забон дони - ҷаҳон дони

-
Забон воситаи муомилот ва муоширати одамон аст. Донистани ин ё он забон ба кас имконият медихад, ки аз бурду бохт, имконияту вазъият ва камбудию талаботхои рузмарраи хаёт огах гардад. Донистани забони гайр донистани вокеияти хаёти миллати дигар ва кулли дигаргунихои олам аст. Барои омухтани забони дигар мо бояд, пеш аз хама забони модарии хешро ба хубй донем. Озодона хамаи сохахои хаёти худро омухта аз худ намоем. Зеро бунёди забони модариамон ба осонй ба даст наомада. Аз сари сад минбар афтоданд нозирхои у.  То наафтанд аз забони хештан.  Дар сари сад дор чон доданд шоирхои у.  То наафтад бар замин қадри сухан.  Президенти кишварамон Э.Рахмон оиди манзалати забони модарй чунин гуфта: «Миллате, ки арзишхои миллии хешро кадр карда наметавонад, киммату манзалати забони миллати гайрро низ эътироф наметавонад кард». Аз ин ру бисер мебояд чахд намуд, ки забони миллати хешро ба пуррагй аз худ кард. Дар катори омухтани забони миллати хеш омухтани забонхои дигар низ бе манфи...
Муфассалтар >>

Меҳри модар

-
Модар! Чӣ калимаи дилпазир! Барои инсон аз модар дида шахси азизу муътабар, мунису ғамхор, мушфиқу дилсӯз набуду нест. Охир дар тифлӣ дар батни ӯ чун мушт порае аз банди ҷонаш, порае аз гӯшти ӯ будем. Дастони ӯ дар тифлиям асо буд. Ӯ маро ба оғӯши гарми худ кашида, бо меҳрубониҳои бепоёнаш калон гардонид. Акнун ман бояд ӯро асо бошам, то ки қомати ӯ хам нагардад. Ҳоло мехостам фикру андешаамро дар бобати эҳтироми модар баён созам. Модар сарчашмаи ҳаёт аст. Ҳастии ҳаёти кӯдак аз қатраи шири ҳалоли ӯст. Он шири сафед ба роҳи сафед ҳидоят мекунад. Шоири Эрон Эраҷ Мирзо дар васфи модар гуфтааст: Писар рав қадри модар дон, ки доим, Кашад ранҷи писар бечора модар. Модарро ҳар қадар иззату эҳтиром намоем ҳаётамон ҳамон қадар ширину гуворо мегардад. Пирони хирад гуфтаанд: “Ҳар касе ки модар аз ӯ розӣ бошад, Худо ҳам аз ӯ розӣ асту дарҳои биҳишт ба рӯяш боз гардад” Агар фарзанд хоҳад, ки модараш аз ӯ ҳамеша хурсанду миннатдор бошад, бояд ҳамеша модарро ҳурмат кунад. На ҳама фарзанд фарзанд ...
Муфассалтар >>