Ҷавонон- ояндаи миллат

-

 Ҷавонон- ояндаи миллат

 Ҳар як насл таҷрибаю дониши андўхтаашро ба насли оянда мерос мегузорад. Ин таҷриба бо гузашти вақт такмил меёбад ва чун дастовард дар пешрафти ҷомеа ба кор бурда мешавад. Ҷавонон дар Ҳама давру замон қувваи пешбарандаи ҷомеа ба шумор мераванд. Аз ин рў эътибори давлат ба онҲо бештар аст. 

Сарвари давлатамон Эмомалӣ РаҲмон ин масъаларо муҲим хондаанд ва гуфтаҲои эшон намунаи ибрат мебошад: «Агар ҷавонон ояндаи миллат бошанд, ҷавонони боистеъдоду лаёқатмандро метавон мояи ифтихор ва сарбаландии он номид. МаҲз ҷавонони соҲибмаърифату боистеъдод қудрат доранд, ки бори гарони илму фарҲанги миллати хешро бар дўш кашида, Ҳамчун Ҳалқаи зарурӣ дар занҷири маърифати аз насл ба насл омада хидмат намоянд.

МаҲз ҷавонони дорои маърифати олӣ ва тафаккури созандаву ахлоқи Ҳамида метавонанд пайванди ногусастании наслҲо ва рўҲи абадзиндаи аҷдодони бофарҲанги хешро, ки Ҳанўз дар аҲди Сомониён соҲиби марказҲои бузурги тамаддун ва доираҲои тавонои илмию адабӣ буданд, зинда доранд ва асри тиллоии миллати худро эҲё намоянд. 

МаҲз Ҳамин гуна ҷавонон метавонанд, ки бо кашфиётҲои нави илмию техникӣ, бо асарҲои рангорангу пурмазмуни замонавӣ, бо санъату Ҳунари баланди худ миллати асрҲо бо фарҲангу тамаддуни хеш шўҲратёфтаашро боз Ҳам бештар шўҲратманд гардонанд ва дар назари оламиён исбот созанд, ки онҲо ворисони асили Исмоили Сомонӣ, Балъамӣ, Рўдакӣ, Фирдавсӣ, Абўалӣ ибни Сино, Носири Хисрав, Ҳофизу Саъдӣ, Камоли Хуҷандию АбдураҲмони Ҷомӣ, АҲмади Донишу Садриддин Айнӣ мебошанд».

Ҳоло дар кишвари мо сулҲу субот пойдор аст. Ин заминаи мустаҲкамест барои фаъолияти озоди ҷавонон. Дар ин давраи пешрафти илмиву маънавӣ ҷавонони моро лозим меояд, ки илмҲои замонаро пурра азхуд намоянд ва аз дастовардҲои оламиён бохабар бошанд, вагарна дар арсаи байналхалқӣ худро муаарифӣ карда наметавонанд. Дар Тоҷикистони соҲибистиқлоли мо Ҳамаи шароит барои пешбурди кор муҲайё мебошад. Дар мактабҲои миёна таҲсил ба таври ройгон сурат мегирад ва дар макотиби олӣ низ гурўҲҲои буҷавӣ бештар амал менамоянд, ки дар бисёр давлатҲо омўзиш ингуна нест. Ниёгони  хирадманди мо мероси гаронбаҲои маънавиро баҲри ворисон  гузоштаанд. Моро истифода аз он шарт ва зарур аст. Шаробхорӣ ва нашъамандӣ доғи рўз мебошад. Ҷавонони мо бояд  аз ин амалҲои номатлуб даст кашанд. Шарти муҲим дар ҷавонӣ эҲтироми калонсолон мебошад:

Дар ҷавонӣ дор пиронро азиз,

То азизи дигарон бошӣ ту низ. 


Популярные сообщения из этого блога

Иншо ё эссе дар бораи муаллим – устод, омузгор

-
 Подшоҳе писар ба мактаб дод, Лавҳи симинаш бар канор ниҳод. Бар сари лавҳи ӯ навишта ба зар: «Ҷабри устод беҳ зи меҳри падар!» Ҳар киро дар зиндагӣ устодест. Имрӯз чӣ муаллиму чӣ духтур, чӣ ронанда ва чӣ коргару бофанда ҳама устодону шогирдони худро доранд. Ҳамаро дар ҳаёт касе омӯзонидааст. Ягон кору амал, ягон пешравию афзалият, ягон бурду бохт безаҳмат, бемашаққату қадршиносии устоде ба авҷи аълое намерасад. Инсон даме, ки чашм ба олами ҳастӣ мекушояд, албатта бо як ҳусну истеъдоди Худовандӣ тавлид мешавад, аммо худ танҳо бе сарварӣ, бе роҳнишондиҳӣ ва бе устоде соҳиби мақому мартабае шуда наметавонанд. Тавре гуфтаанд: Ҳеҷ кас аз пеши худ чизе нашуд, Ҳеҷ оҳан ханҷари тезе нашуд. Ҳеҷ Мавлоно нашуд Мавлои Рум, То муриди Шамси Табрезӣ нашуд. Сомона бо шарофати таблиғот фаъол аст Вақте калимаи устодро ба забон меорем, бевосита пеши назарамон симои муаллим падидор мегардад. Аммо ин фикр тамоман чизи дигар аст. Устод касест, ки дар симои ӯ кас омӯзандаи ҳама гуна роҳу равиш, кору фаъ...
Муфассалтар >>

Забон дони - ҷаҳон дони

-
Забон воситаи муомилот ва муоширати одамон аст. Донистани ин ё он забон ба кас имконият медихад, ки аз бурду бохт, имконияту вазъият ва камбудию талаботхои рузмарраи хаёт огах гардад. Донистани забони гайр донистани вокеияти хаёти миллати дигар ва кулли дигаргунихои олам аст. Барои омухтани забони дигар мо бояд, пеш аз хама забони модарии хешро ба хубй донем. Озодона хамаи сохахои хаёти худро омухта аз худ намоем. Зеро бунёди забони модариамон ба осонй ба даст наомада. Аз сари сад минбар афтоданд нозирхои у.  То наафтанд аз забони хештан.  Дар сари сад дор чон доданд шоирхои у.  То наафтад бар замин қадри сухан.  Президенти кишварамон Э.Рахмон оиди манзалати забони модарй чунин гуфта: «Миллате, ки арзишхои миллии хешро кадр карда наметавонад, киммату манзалати забони миллати гайрро низ эътироф наметавонад кард». Аз ин ру бисер мебояд чахд намуд, ки забони миллати хешро ба пуррагй аз худ кард. Дар катори омухтани забони миллати хеш омухтани забонхои дигар низ бе манфи...
Муфассалтар >>

Меҳри модар

-
Модар! Чӣ калимаи дилпазир! Барои инсон аз модар дида шахси азизу муътабар, мунису ғамхор, мушфиқу дилсӯз набуду нест. Охир дар тифлӣ дар батни ӯ чун мушт порае аз банди ҷонаш, порае аз гӯшти ӯ будем. Дастони ӯ дар тифлиям асо буд. Ӯ маро ба оғӯши гарми худ кашида, бо меҳрубониҳои бепоёнаш калон гардонид. Акнун ман бояд ӯро асо бошам, то ки қомати ӯ хам нагардад. Ҳоло мехостам фикру андешаамро дар бобати эҳтироми модар баён созам. Модар сарчашмаи ҳаёт аст. Ҳастии ҳаёти кӯдак аз қатраи шири ҳалоли ӯст. Он шири сафед ба роҳи сафед ҳидоят мекунад. Шоири Эрон Эраҷ Мирзо дар васфи модар гуфтааст: Писар рав қадри модар дон, ки доим, Кашад ранҷи писар бечора модар. Модарро ҳар қадар иззату эҳтиром намоем ҳаётамон ҳамон қадар ширину гуворо мегардад. Пирони хирад гуфтаанд: “Ҳар касе ки модар аз ӯ розӣ бошад, Худо ҳам аз ӯ розӣ асту дарҳои биҳишт ба рӯяш боз гардад” Агар фарзанд хоҳад, ки модараш аз ӯ ҳамеша хурсанду миннатдор бошад, бояд ҳамеша модарро ҳурмат кунад. На ҳама фарзанд фарзанд ...
Муфассалтар >>