Зиндагӣ бе орзу ширин набуд

-

 Зиндагӣ бе орзу ширин набуд

Маънии Ҳақиқии Ҳаёт рўҲи бедору дили зинда аст.Алӣ ибни Абўтолиб

Зиндагӣ роҲи пурпечутобест, ки тай кардани он кори басо мушкил мебошад. Оқилону хирадмандон дар ин роҲ устуворона қадам мезананд ва онҲо барои мо намунаи ибратанд. Дар зиндагӣ бояд мардона зист. Умед ба ояндаи нек  мардонагист. Дар зиндагӣ ноумед набояд шуд, ки ноумедӣ танҲо хоси шайтон аст. Орзуву умед Ҳар рўзи моро ширину рангин месозанд. Умед ба гулгуншукуфоии ватан, орзуи пайдо кардани дўстони нав, Ҳаваси таҲсил намудан, хоҲиши хидмати падару модарро кардан, таманнои комёб гаштан дар зиндагӣ вуҷуди моро Ҳеҷ гоҲ тарк намекунад.   

Дунё барои хуфту хоб офарида нашудааст. Ҳамагонро лозим аст, ки баҲри пешрафти ҷомеа ва ободии диёри хеш талош варзанд: 

Бедор шав, дило, ки ҷаҲон ҷойи хоб нест,

Эмин дар ин хароба нишастан савоб нест.

Хусрави ДеҲлавӣ

  Шахси меҲнаткаш ва Ҳалолкор умед ба фардои дурахшон дорад ва дар зиндагӣ устувор аст, бо кўшиши худ мехоҲад комёб гардад:

Дар ҷаҲон болу пари хеш кушудан омўз,

Ки паридан натавонӣ ту ба боли дигарон.

                      МуҲаммад Иқбол

Дилгармӣ ба ояндаи нек зиндагиро ширину гуворо месозад, вагарна олам бароямон торикистон мегардад:

Зиндагӣ бар орзу дорад асос, 

Хешро аз орзуи худ шинос.

Зиндагиро рангин сохтан аз худи мо вобаста мебошад. Касе хонаву дар ва ватани моро обод намесозад, ба ҷуз мо. Аз ин рў бояд Ҳамеша некандеширо пеша намоем ва дар Ҳама кор некбин бошем. МаҲз Ҳамин омил орзуи моро қабои рангин дар бар месозад ва хаёлоти ширин Ҳамеша таманнои ба бар кардани онро дорад. Танбалону бехирадон, ки дар ободиву пешрафт саҲм  намегузоранд, дар дил орзуи нек низ парварида наметавонанд. Бар замми ин онҲо дигаронро бо Ҳар баҲона аз кори хайр бозмедоранд. Дар ин маврид гуфтаи Алӣ ибни Абўтолиб моро сабақи рўзгор мебошад: «Аз касоне, ки пеш аз шумо буданд, ибрат бигиред, пеш аз он ки ояндагон аз шумо ибрат гиранд».

Мўйсафеди Ҳаштодсолае машғули наҲолшинонӣ буд ва ҷавоне ботааҷҷуб аз ў пурсон шуд: «Дарахт баҲри ки шинонӣ, ки хўрдани Ҳосилаш туро яқин насибат нагардад». Мўйсафеди хирадманд оромона посух дод: «Инро баҲри ояндагон мешинонам, ки моро гузаштагон чунин тарбият намудаанд. Ояндагон баҲри ворисони худ ин амали хайрро такрор мекунанд. Ин аст Ҳикмати асили рўзгор».

Умед ба фардои нек зиндагии моро ранги тоза мебахшад. Ноумедӣ қалби одамро мекушад. Ба хотири пешрафту гулгуншукуфоии кишвари азиз, ба умеди сарҷаъмии мардумон, пойдории сулҲу ваҲдат мо бояд устуворона ба пеш қадам гузорем. Ин аст мақсади Ҳар як инсони солимфикр. 


Популярные сообщения из этого блога

Иншо ё эссе дар бораи муаллим – устод, омузгор

-
 Подшоҳе писар ба мактаб дод, Лавҳи симинаш бар канор ниҳод. Бар сари лавҳи ӯ навишта ба зар: «Ҷабри устод беҳ зи меҳри падар!» Ҳар киро дар зиндагӣ устодест. Имрӯз чӣ муаллиму чӣ духтур, чӣ ронанда ва чӣ коргару бофанда ҳама устодону шогирдони худро доранд. Ҳамаро дар ҳаёт касе омӯзонидааст. Ягон кору амал, ягон пешравию афзалият, ягон бурду бохт безаҳмат, бемашаққату қадршиносии устоде ба авҷи аълое намерасад. Инсон даме, ки чашм ба олами ҳастӣ мекушояд, албатта бо як ҳусну истеъдоди Худовандӣ тавлид мешавад, аммо худ танҳо бе сарварӣ, бе роҳнишондиҳӣ ва бе устоде соҳиби мақому мартабае шуда наметавонанд. Тавре гуфтаанд: Ҳеҷ кас аз пеши худ чизе нашуд, Ҳеҷ оҳан ханҷари тезе нашуд. Ҳеҷ Мавлоно нашуд Мавлои Рум, То муриди Шамси Табрезӣ нашуд. Сомона бо шарофати таблиғот фаъол аст Вақте калимаи устодро ба забон меорем, бевосита пеши назарамон симои муаллим падидор мегардад. Аммо ин фикр тамоман чизи дигар аст. Устод касест, ки дар симои ӯ кас омӯзандаи ҳама гуна роҳу равиш, кору фаъ...
Муфассалтар >>

Забон дони - ҷаҳон дони

-
Забон воситаи муомилот ва муоширати одамон аст. Донистани ин ё он забон ба кас имконият медихад, ки аз бурду бохт, имконияту вазъият ва камбудию талаботхои рузмарраи хаёт огах гардад. Донистани забони гайр донистани вокеияти хаёти миллати дигар ва кулли дигаргунихои олам аст. Барои омухтани забони дигар мо бояд, пеш аз хама забони модарии хешро ба хубй донем. Озодона хамаи сохахои хаёти худро омухта аз худ намоем. Зеро бунёди забони модариамон ба осонй ба даст наомада. Аз сари сад минбар афтоданд нозирхои у.  То наафтанд аз забони хештан.  Дар сари сад дор чон доданд шоирхои у.  То наафтад бар замин қадри сухан.  Президенти кишварамон Э.Рахмон оиди манзалати забони модарй чунин гуфта: «Миллате, ки арзишхои миллии хешро кадр карда наметавонад, киммату манзалати забони миллати гайрро низ эътироф наметавонад кард». Аз ин ру бисер мебояд чахд намуд, ки забони миллати хешро ба пуррагй аз худ кард. Дар катори омухтани забони миллати хеш омухтани забонхои дигар низ бе манфи...
Муфассалтар >>

Меҳри модар

-
Модар! Чӣ калимаи дилпазир! Барои инсон аз модар дида шахси азизу муътабар, мунису ғамхор, мушфиқу дилсӯз набуду нест. Охир дар тифлӣ дар батни ӯ чун мушт порае аз банди ҷонаш, порае аз гӯшти ӯ будем. Дастони ӯ дар тифлиям асо буд. Ӯ маро ба оғӯши гарми худ кашида, бо меҳрубониҳои бепоёнаш калон гардонид. Акнун ман бояд ӯро асо бошам, то ки қомати ӯ хам нагардад. Ҳоло мехостам фикру андешаамро дар бобати эҳтироми модар баён созам. Модар сарчашмаи ҳаёт аст. Ҳастии ҳаёти кӯдак аз қатраи шири ҳалоли ӯст. Он шири сафед ба роҳи сафед ҳидоят мекунад. Шоири Эрон Эраҷ Мирзо дар васфи модар гуфтааст: Писар рав қадри модар дон, ки доим, Кашад ранҷи писар бечора модар. Модарро ҳар қадар иззату эҳтиром намоем ҳаётамон ҳамон қадар ширину гуворо мегардад. Пирони хирад гуфтаанд: “Ҳар касе ки модар аз ӯ розӣ бошад, Худо ҳам аз ӯ розӣ асту дарҳои биҳишт ба рӯяш боз гардад” Агар фарзанд хоҳад, ки модараш аз ӯ ҳамеша хурсанду миннатдор бошад, бояд ҳамеша модарро ҳурмат кунад. На ҳама фарзанд фарзанд ...
Муфассалтар >>