Модари меҳрубони ман

-

Шабҳо бари гаҳвораи ман,

Бедор нишасту хуфтан омӯхт.

Як ҳарфу ду ҳарф бар забонам

Алфоз ниҳоду гуфтан омӯхт.

Эраҷ Мирзо

Дар дунё ширинтар аз калимаи модар ва гуворотар аз суханони пурмуҳаббати ӯ каломе нест. Модар сарчашмаи тамоми некиҳо ва оғози ҳамаи хубиҳост. Чеҳраи гарму дили бузургаш сафобахши зиндагии фарзанд аст. Модар офтоби дурахшонест, ки бо нуру зиёи хеш рӯзгори фарзандро рӯшану мунаввар месозад, бо анвори пурҷилояш гармиву саодат ато мекунад. Ин аст, ки тамоми суханварони олам дар васфи бузургиву қудрати модар беҳтарин суханонро ба кор бурдаанд ва муҳаббату самимияти ӯро ситоиш намудаанд. Шоири зиндаёд Лоиқ Шералӣ дар «Модарнома» - и хеш, ки саросар ашъори бенамуна ва нотакрореро дар васфи модар фаро мегирад, чунин мегӯяд:

Сад ҷону дил фидои як муддаои модар,

Фатҳу кушоиш орад дасти дуои модар.

Аз сарвату зи шӯҳрат гар бар фалак занам сар

Таъзим мекунам боз дар пеши пойи модар.

Воқеан модар азизтарин ва меҳрубонтарин шахс барои ҳар яки мост. Дасти дуои модар ва суханони самимонааш роҳи зиндагии фарзандро рӯшан мекунад. Орзуву таманниёташ ибтидои хубиву оғози муваффақиятҳост. Модар чун дарахти пурсамарест, ки фарзандони парвардааш чун меваҳои ширин ба камол мерасанд. Хуршедест дар осмони дили фарзанд, ки бо партави ҷонбахшу нурофаринаш зиндагиро гармиву саодат ато мекунад ва нерӯи зистан мебахшад.

Ёдам мерасад айёми тифливу давраи кӯдакӣ, хандаи маъсуму ширини зиндагӣ, ки дар оғӯши гарми модар, дар домани пурмеҳраш сипарӣ мегашт. Ҳар субҳ бо табассуми ширину каломи пурмеҳр аз хоб бедор намуда, бо дуову орзуҳои нек ба мактаб гусел мекард. Нисфирӯзӣ чун ба хона мерасидам, бӯйи нони гарми танӯрӣ диламро ба ҷӯш меовард. Модарам бо чашмони пазмон маро пешвоз мегирифт ва рӯзгор аз гармии ҳузураш таровати тоза меёфт.

Имрӯз ман дигар он тифли хурдсол нестам, ки дар оғӯши гарми модар беғамона болу пар мезадам. Акнун айёми тифлӣ гузаштаву давраи кӯдакӣ доманкашон рафта. Ҳоло ман ҷавоне ҳастам, ки қадам ба ҷодаи маърифат мегузорам ва тамоми кӯшишу заҳматҳоямро барои таҳсили илм равона месозам. Албатта, орзуи модарам аст, ки ман дар оянда соҳиби касбу ҳунар гардам ва фарзанди некному сарбаланд бошам. Барои ободии халқу ватан ва пешрафту тараққиёти кишвар саҳми худро гузорам.

Ман бовар дорам, ки орзуи модарамро амалӣ месозам ва чун фарзанди хушиқбол ҳамеша хизмати ватан ва волидайнро ба ҷо меорам.

Популярные сообщения из этого блога

Иншо ё эссе дар бораи муаллим – устод, омузгор

-
 Подшоҳе писар ба мактаб дод, Лавҳи симинаш бар канор ниҳод. Бар сари лавҳи ӯ навишта ба зар: «Ҷабри устод беҳ зи меҳри падар!» Ҳар киро дар зиндагӣ устодест. Имрӯз чӣ муаллиму чӣ духтур, чӣ ронанда ва чӣ коргару бофанда ҳама устодону шогирдони худро доранд. Ҳамаро дар ҳаёт касе омӯзонидааст. Ягон кору амал, ягон пешравию афзалият, ягон бурду бохт безаҳмат, бемашаққату қадршиносии устоде ба авҷи аълое намерасад. Инсон даме, ки чашм ба олами ҳастӣ мекушояд, албатта бо як ҳусну истеъдоди Худовандӣ тавлид мешавад, аммо худ танҳо бе сарварӣ, бе роҳнишондиҳӣ ва бе устоде соҳиби мақому мартабае шуда наметавонанд. Тавре гуфтаанд: Ҳеҷ кас аз пеши худ чизе нашуд, Ҳеҷ оҳан ханҷари тезе нашуд. Ҳеҷ Мавлоно нашуд Мавлои Рум, То муриди Шамси Табрезӣ нашуд. Сомона бо шарофати таблиғот фаъол аст Вақте калимаи устодро ба забон меорем, бевосита пеши назарамон симои муаллим падидор мегардад. Аммо ин фикр тамоман чизи дигар аст. Устод касест, ки дар симои ӯ кас омӯзандаи ҳама гуна роҳу равиш, кору фаъ...
Муфассалтар >>

Забон дони - ҷаҳон дони

-
Забон воситаи муомилот ва муоширати одамон аст. Донистани ин ё он забон ба кас имконият медихад, ки аз бурду бохт, имконияту вазъият ва камбудию талаботхои рузмарраи хаёт огах гардад. Донистани забони гайр донистани вокеияти хаёти миллати дигар ва кулли дигаргунихои олам аст. Барои омухтани забони дигар мо бояд, пеш аз хама забони модарии хешро ба хубй донем. Озодона хамаи сохахои хаёти худро омухта аз худ намоем. Зеро бунёди забони модариамон ба осонй ба даст наомада. Аз сари сад минбар афтоданд нозирхои у.  То наафтанд аз забони хештан.  Дар сари сад дор чон доданд шоирхои у.  То наафтад бар замин қадри сухан.  Президенти кишварамон Э.Рахмон оиди манзалати забони модарй чунин гуфта: «Миллате, ки арзишхои миллии хешро кадр карда наметавонад, киммату манзалати забони миллати гайрро низ эътироф наметавонад кард». Аз ин ру бисер мебояд чахд намуд, ки забони миллати хешро ба пуррагй аз худ кард. Дар катори омухтани забони миллати хеш омухтани забонхои дигар низ бе манфи...
Муфассалтар >>

Меҳри модар

-
Модар! Чӣ калимаи дилпазир! Барои инсон аз модар дида шахси азизу муътабар, мунису ғамхор, мушфиқу дилсӯз набуду нест. Охир дар тифлӣ дар батни ӯ чун мушт порае аз банди ҷонаш, порае аз гӯшти ӯ будем. Дастони ӯ дар тифлиям асо буд. Ӯ маро ба оғӯши гарми худ кашида, бо меҳрубониҳои бепоёнаш калон гардонид. Акнун ман бояд ӯро асо бошам, то ки қомати ӯ хам нагардад. Ҳоло мехостам фикру андешаамро дар бобати эҳтироми модар баён созам. Модар сарчашмаи ҳаёт аст. Ҳастии ҳаёти кӯдак аз қатраи шири ҳалоли ӯст. Он шири сафед ба роҳи сафед ҳидоят мекунад. Шоири Эрон Эраҷ Мирзо дар васфи модар гуфтааст: Писар рав қадри модар дон, ки доим, Кашад ранҷи писар бечора модар. Модарро ҳар қадар иззату эҳтиром намоем ҳаётамон ҳамон қадар ширину гуворо мегардад. Пирони хирад гуфтаанд: “Ҳар касе ки модар аз ӯ розӣ бошад, Худо ҳам аз ӯ розӣ асту дарҳои биҳишт ба рӯяш боз гардад” Агар фарзанд хоҳад, ки модараш аз ӯ ҳамеша хурсанду миннатдор бошад, бояд ҳамеша модарро ҳурмат кунад. На ҳама фарзанд фарзанд ...
Муфассалтар >>